Był środek maja, rok tysiąc dziewięćset siedemdziesiąty siódmy. Parne powietrze, stalowoszare niebo i dziwna cisza (choć przecież z pobliskiego skwerka dochodziły krzyki i śmiech bawiących się dzieci) zapowiadały czającą się gdzieś na horyzoncie burzę. Co jakiś czas gwałtowny podmuch wiatru podrywał do lotu śnieżnobiałe płatki rosnącej przy schodach wiśni. Dom, do którego prowadziły te schody, dosyć wysokie i strome, z szarego betonu, był podobnie szary. Brzydkie pudełko, typowe dla budownictwa tych czasów, którego jedyna zaleta to, to że można w nim mieszkać i nie słyszy się każdego słowa wypowiadanego przez sąsiadów. Szkaradę tą jednak ze wszechstron otaczało piękno. Ogród nie przypominał wymuskanego cacuszka, w którym każdy krzaczek, każde źdźbło trawy rośnie pod sznurek, zaplanowane z góry przez uważnego ogrodnika. Nie był też jednak całkowicie opuszczony czy zaniedbany. Przedstawiał sobą raczej „artystyczny bezład”. Gdzieś tam dało się odgadnąć zamysł twórcy, jednak w trakcie wykonania doszły nowe pomysły, a do wykorzystania starych zabrakło energii. Drzewa owocowe, róże, rododendrony, azalie i tulipany porozsiewane były dosłownie wszędzie, poutykane wśród trawy, której o tej porze roku nikt nie kosił, żeby nie uszkodzić niskich kwiatów cebulkowych. Obfitość barw i odmian zdradzała, że ktoś wkładał mnóstwo energii w zdobywanie często niedostępnych w Polsce nasion i sadzonek. Potem jednak wymykały się one spod jego kontroli i rozrastały swobodnie, tworząc fantastyczny, tajemniczy gąszcz.
Piętnastoletnie Lianna i Julia Madej siedziały u szczytu szarych schodów i rozmawiały cicho. Na pierwszy rzut oka były bliźniaczo podobne - takie same, długie do pasa, jasnobrązowe warkocze, śniade, owalne twarze o prostych nosach i zdecydowanych, długich liniach czarnych brwi. Jednak teraz, kiedy były starsze, widoczne stawały się wyraźne różnice między ich charakterami. Julka w zasadzie niewiele się zmieniła, wesoła, odważna i skora do dowcipów jak wtedy, gdy przez prawie dwa lata mieszkały u cioci Uli, na Cichej Hali.
- A pamiętasz - mówiła teraz - święto Pierwszego Śniegu, to drugie, na którym prawie się pobiliśmy z Kainem? Upierał się, że same wymyśliłyśmy tę historię o Nessie...
- Pewnie, że pamiętam! Ostatecznie wtrącił się Teo i to oni się potłukli. Myślałam, że umrę ze śmiechu, jak wywróciła się ta miska z zupą cebulową - uśmiechnęła się lekko Lianna. Ona jakby spoważniała, szaroniebieskie oczy miały wyraz zadumy, mówiła ciszej niż bliźniaczka, ale każde słowo było wyważone i przemyślane.
- Tak! Po czym bohaterski Teo natychmiast się teleportował, zostawiając Kaina na pastwę pozostałych mieszkańców! - zawołała Julka i tym razem obie się głośno roześmiały.
- Ciocia się wtedy odrobinkę na nich zdenerwowała...
- Nic dziwnego! Żeby wychowanek Opiekunki wszczynał bójkę w czasie uroczystości, na oczach wszystkich mieszkańców...
- Ciocia chyba najbardziej się wstydziła przed tymi młodymi Elfami, którzy przyszli.
- A oni się świetnie bawili. Przecież po to wtedy przyszli, żeby się trochę rozerwać. Nie obchodzą ich ludzkie święta, ale lubią się nam przyglądać...
Przez chwilę milczały obie, po czym Julka znowu coś sobie przypomniała.
- Pomyśleć, że prawie pół roku nie wiedziałyśmy, że ciocia jest Opiekunką. Dopiero jak spadł pierwszy śnieg i Teo zaczął nam opowiadać o święcie, to się zorientowałyśmy. Ale nas potem wyśmiał!
- Nic dziwnego. Ale my chyba dlatego nie wiedziałyśmy, że ciocia tak wolała. Wiesz, może myślała, że zaczniemy uważać się za lepsze od innych z tego powodu.
- Nie zaczęłyśmy.
- Ano nie. Pewnie dzięki temu, że tato nie znosi takich, co się wywyższają, bo mają gdzieś-kogoś-na-stanowisku.
- Tato jest bardzo przystojny, no nie? I wcale mu nie przeszkadzają te szare włosy. Dziwne, osiwiał w tym więzieniu, ale z charakteru wcale się nie zmienił, dalej jest jak mały chłopiec! - roześmiała się Julka. Siostra jej zawtórowała, ale po chwili spoważniała.
- To nieprawda. Tato się bardzo zmienił, tylko nie chce nam tego pokazywać. Dlatego stara się być taki, jak zawsze. Kiedy jest sam, robi się smutny. Może dlatego, że już nie może się kontaktować z kolegami z opozycji.
- Właśnie, czemu nie może? Przecież ich nie zdradził! Tak się dla nich poświęcił... - w głosie Julki pojawił się żal, jednak Lianna pokręciła głową.
- On chyba wiedział, że tak się stanie i pogodził się z tym. To nie chodzi o zdradę, tylko o to, że mogliby go śledzić i jakoś to wykorzystać...
Przez chwilę obie siedziały w milczeniu.
- To dlatego, że on chce być z nami i z mamą - stwierdziła następnie Julka. - On niczego się nie boi i gdyby był sam, poradziłby sobie z nimi. Ale martwi się, że przez jego działalność nas mogłoby spotkać coś złego. Szkoda, że mama nie może wejść na Cichą Halę. Nie rozumiem, dlaczego.
- Tego nie rozumie nawet ciocia Ula. Pamiętasz, co powiedziała, jak zapytałyśmy? Że magiczne bariery o wielkiej mocy, pozostawione same sobie, z czasem zaczynają działać niekoniecznie tak, jak tego chcieli twórcy, chociaż nigdy nie działają przeciwko temu, co mają chronić. Ta bariera jest na pewno niesamowicie potężna, skoro tylu czarodziejów i Elfów umarło przy jej tworzeniu
- Ta... - Julka westchnęła i dodała z irytacją:
- Denerwuje mnie to. Mama na pewno zasłużyła na to, żeby móc tam wejść.
- Wtedy tato nie musiałby porzucać dla niej doliny i wychowywałybyśmy się na Cichej Hali... - rozmarzyła się Lianna.
- No właśnie. Albo nawet mieszkalibyśmy tutaj, ale w razie zagrożenia przeniosłybyśmy się tam i nie przeszkadzałybyśmy tacie.
- Myślę, że mama i tak nie zgodziłaby się odejść.
- Tym razem to ty się mylisz. Przecież go kocha, więc w końcu by się zgodziła. To by było jej poświęcenie - stwierdziła zdecydowanie Julka. Po czym dodała zaraz:
- Wyobrażasz sobie, co by to była za awantura?
Przez chwilę siedziały w milczeniu, wsłuchując się we wrzaski bawiących się dzieci. Lianna myślała o tym, że sama jeszcze nie tak dawno należała do ich grona. Dzieci wszędzie są takie same i w normalnym świecie, bez czarów, także przeżywają magiczne przygody. Jednak pewne rzeczy były inne, pewne przeszkody nie do przejścia. Dziewczynki dopiero co przeczytały „Tomka w krainie kangurów” i oto Lianna niemal czuła obecność niewidzialnej czarodziejki, unoszącej się nad miastem i delikatnymi nićmi związującej dusze ludzi, zaplątującej je w kokony strachu i niesprawiedliwości. Na przykład pracowity, nieludzko wręcz pilny uczeń nie otrzymał promocji do następnej klasy tylko dlatego, że jego nazwisko kończyło się na „ski”, a rodzice próbowali być ludźmi wolnymi. No dobrze, było w tym też trochę ich winy, musiała to przyznać. Rodzice Krzysia Hermopolitańskiego byli dość dziwnymi ludźmi. Jego ojciec, chociażby, nosił przy pasku spodni najprawdziwszą szablę, żeby zaznaczyć swą przynależność do szlacheckiego rodu, aż w końcu spędził dobę w areszcie, groźne zaś narzędzie skonfiskowała milicja. Oboje państwo Hermopolitańscy należeli do tajnej opozycji i byli prawdziwym utrapieniem dla współpracowników, którzy ciągle bali się, że w zapale służenia ojczyźnie któreś zechce dokładnie opisać działanie podziemnych struktur milicji. Nie ze złej woli, bynajmniej, a jedynie po to, by ukazać władzom ich marność.
Uśmiechnęła się mimo woli na tę myśl.
- Pamiętasz szablę Hermopolitańskiego? - spytała.
- Jasne! Albo tekst jego żony, że nie podpisze uwagi w dzienniczku Krzyśka, bo szlachcianka podpisuje tylko to, z czym się zgadza - roześmiała się Julka.
- Biedny chłopak...
- Oj tak, jeszcze nie raz będzie miał kłopoty przez tych rodziców.
- Pomyśleć, że on sam jest zupełnie normalny.
- Nie jest - stwierdziła stanowczo Julka. - On też jest dziwny, tylko że w drugą stronę. Przecież normalny człowiek nie jest w stanie tyle wkuwać!
- Nie wiem. Pomyśl o Charlesie...
- To zupełnie co innego. On nie wkuwa, on zdobywa interesującą go wiedzę. A że dużo rzeczy go interesuje, to już inna sprawa. Widziałaś kiedyś u Krzyśka taki natchniony wyraz twarzy, jak u Charlesa? No właśnie. Dla niego to jest męka, stara się po prostu nadrobić to, co traci przez genialne pomysły rodziców.
- Syzyfowa praca... - przyznała Lianna. - Swoją drogą, szkoda, że uparli się wracać do Stanów.
- Xavierowie?
- No przecież nie Krzysiek!
- Tak, wszystko przez tę genetyczną manię Charlesa. I jeszcze same go zachęciłyśmy, tym opowiadaniem o Nessie!
- Z drugiej strony, trudno się dziwić, że chce wiedzieć, kim właściwie jest. Ciekawe, jak mu tam idzie...
- A Lily chodzi z Jamesem. - Zmieniła temat Julka.
- To mnie najbardziej dziwi, przecież oni zawsze się kłócili. W ogóle, James nie jest specjalnie miły. Jeszcze rozumiem, gdyby to był Remus Lupin...
- Albo Peter Pettigrew. Gdyby była z nim, to można by to wytłumaczyć jej dobrym sercem. Ale podobno James też się bardzo zmienił. Zresztą, przecież oboje mają już po siedemnaście lat i są pełnoletni! Gdyby dalej robił takie rzeczy jak wtedy, trafiłby do Azkabanu.
- Pomyśleć, że w przyszłym roku kończą szkołę. A my co?
- My, my... Ja, a nie my, wredna małpo - oburzyła się Julka. - Teraz będziesz musiała się przyzwyczaić, że nie My coś robimy, tylko Ty. Chyba, że zamierzasz o sobie mówić w pluralis maiestatis*.
- Ciężko będzie... Zawsze myślałam, że Lily będzie z Severusem. - Tym razem to Lianna zmieniła temat. - Przecież tak się przyjaźnili... Żal mi go.
- Nie powinien był jej przezywać. Jeżeli ona ma rację, że zdradził się ze swoimi przekonaniami, to dobrze, że wtedy go zostawiła - stwierdziła Julka surowo.
- A co, jeżeli nie miała racji? Jeżeli mu się tylko tak wymknęło, pierwsze obraźliwe słowo, na jakie trafił w myślach? Przecież w takiej sytuacji każdemu by puściły nerwy. - Lianna wolała wierzyć, że wszyscy są dobrzy, popełniają tylko czasem błędy. - Przyjaźnili się przez pięć lat, a potem on raz ją przezwał i całkiem przestała się do niego odzywać. Myślę, że nie zasłużył na to.
- Z drugiej strony, nie wiemy, jaki on teraz jest, tak naprawdę. Znamy go prawie tylko z listów od Lily. Skoro James Potter mógł się zmienić tak, że Lily się w nim zakochała, to i Severus może być inny niż wtedy.
- Chyba - wpadła na pomysł Lianna - że ona chodzi z Potterem tylko po to, żeby zrobić na złość Severusowi.
- Lily taka nie jest. Poza tym... Możesz go bronić ile chcesz, ale my nie tylko z listów go znamy. Przecież już jak tam byłyśmy, to też nazywał nas mugolkami i chyba tylko dlatego się z nami przyjaźnił, że Lily tego chciała. No i pamiętaj, że jak zaprosiłyśmy ich na wakacje, to bariera go nie wpuściła. Lily mogła wejść, a on nie.
- Sama wiesz, że to nie jest żaden dowód! Mama też nie może wejść, a przecież jest najlepszym człowiekiem na świecie.
To faktycznie nie był żaden dowód, Julka dobrze o tym wiedziała. Mimo to nie była przekonana. Znów zamilkły, jednak nie na długo.
- Musisz iść?
- Muszę. - Lianna poważnie skinęła głową. - Jeżeli nie pójdę teraz, już nigdy nie zdobędę się na decyzję.
- Ach, jakie to romantyczne. Ładnie ubierasz tę swoją... ucieczkę.
- Masz rację - mruknęła Lianna gdzieś zza rąk, w których ukryła twarz. - Tak naprawdę, to jest zwykłe tchórzostwo. Tam... wszystko jest mniej skomplikowane, tam się po prostu żyje. Jeżeli chcesz coś zjeść, musisz to wyhodować.
- Phi! Tak samo jest tutaj. Tyle, że masz więcej możliwości wyboru. Wiesz, co mnie złości? Otóż za kilka lat przypuszczalnie pojawią się w rodzinie głosy, że ty, mając piętnaście lat, wiedziałaś już, co chcesz robić. Natomiast ja będę uchodziła za tę słabszą, mniej zdecydowaną siostrę.
- To nie będzie prawda. Trudniejsze jest dokonywanie wyboru, kiedy się ma więcej możliwości. Dlatego chcę iść teraz, szybko, dopóki jeszcze jestem pewna.
- Potem możesz żałować. Zresztą, ciocia Ula na pewno powie ci to samo - że zawsze możesz wrócić. W ogóle, uważam, że powinnaś powiedzieć o tym rodzicom. Zasługują na to.
- Oczywiście, że zasługują! Ale powiedzą zaraz, że jestem jeszcze za młoda, żeby podejmować takie ważne decyzje. Że powinnam skończyć najpierw szkołę, potem pójść na studia, spróbować znaleźć pracę... Żeby mi pozwolili, musiałabym okazać się tutaj potwornym nieudacznikiem. No i szkoda mi czasu. Wciąż mi się wydaje, że jeśli się nie pospieszę, coś ważnego może mi uciec.
-Będą się strasznie martwić.
- Nie będą, przecież ty im o wszystkim powiesz, jeszcze zanim zaczną pytać.
- Do końca życia będę ci wdzięczna za obdarzenie mnie tym jakże miłym obowiązkiem. Czasem mam ochotę życzyć, żeby ciocia kazała ci wracać do domu. Też wątpię, czy to dobry pomysł, tak spadać jej na głowę znienacka.
- Wiem... Ale gdybym ją uprzedziła, powiedziałaby o wszystkim tacie. Jestem pewna.
- Rób sobie, jak chcesz. Gdybym teraz się wygadała, o następnym takim szalonym pomyśle pewnie wcale byś mi nie powiedziała, co?
- Jasne!
- A mówią, że z nas dwóch to ty jesteś ta normalniejsza...
- Będzie mi cię strasznie brakowało. Jesteś drugą połową mojej duszy, wiesz? Będę niczym ptak z przetrąconym skrzydłem...
- Nie dramatyzuj, bo ci coś naprawdę przetrącę - osadziła ją zimno siostra - Ostatecznie Cicha Hala znajduje się sześć godzin stąd, jeśli iść na piechotę. Pewnie spotkamy się najdalej w czasie wakacji. Nie wyjeżdżasz na wieczność.
Mocniejszy podmuch wiatru smagnął smukłe konary wiśni, wzbił w powietrze chmurę białych płatków, które zaplątały się we włosy dziewczyn, przesłoniły widok. Julka poczuła, że atmosfera wieczoru zbyt ją przygniata.
- Pamiętasz prezent od Syriusza? - spytała. Lianna zaśmiała się i ciśnienie nieco opadło.
- Pewnie, że pamiętam! Otwórz dopiero, jak będziesz na Cichej Hali...
Zapomniała wtedy o paczuszce na ładne kilka tygodni, aż w końcu znalazł ją Teo. Oczywiście, z typową dla siebie delikatnością, otworzył ją nie pytając właścicielki o zgodę. Potworny ryk "You are sweet baby!" sprawił, że stary dom Opiekunki zadrżał w posadach, a wszyscy obecni w pokoju, to znaczy Kain i Charles, Lianna i Julka oraz bliźnięta Tyszkiewiczowie o mały włos nie umarli ze śmiechu, na widok pulchnego Teo wciśniętego w nieco zbyt małą, różową sukieneczkę z falbankami.
- Może jeśli Lily będzie z Potterem, to będziemy się mogły częściej spotykać z pozostałymi Huncwotami - rozmarzyła się Lianna, a siostra zawtórowała jej ochoczo.
- Mam nadzieję, że wciąż jeszcze miewają takie fajne pomysły! Jest jeszcze dużo rzeczy, których Teo powinien się nauczyć.
- Nie czytać cudzych listów, nie aportować się w cudzym pokoju, nie zjadać bez pytania cudzego śniadania...




Wiele setek kilometrów od Cieplic, w Tokio, kobieta o włosach w kolorze akacjowego miodu i zielonych oczach wypłynęła z miękkiej, perłoworóżowej pustki i stanęła na ścieżce przed pawilonem w stylu wschodnim - elegancki, tradycyjny pałacyk wyglądał nieco dziwnie, wtulony między dwa potężne biurowce. Niebo przesłaniały szare chmury, w powietrzu wyczuwało się nadchodzącą burzę. 
- Witaj, Yuuko - zwróciła się do wysokiej, czarnowłosej i bladolicej piękności, której wieku na pierwszy rzut oka nie można było określić. Yuuko patrzyła na nią bez zdziwienia.
- Nawet dla Elfów przeniesienie kogoś na tak dużą odległość to nie lada wysiłek. Jakie to życzenie sprowadza cię do mnie? Bo wiesz już chyba, że w tym sklepie spełnia się ludzkie życzenia...
- ...Za równowartą zapłatę. Wiem. Przybyłam tu, ponieważ usłyszałam od kogoś, kto nigdy dotąd się nie pomylił, że bliską mi osobę spotka coś, na co nie zasłużyła.
- Konkretniej?
- Ten, któremu jest przeznaczona, odejdzie nie z własnej woli na wiele lat, po czym wróci na krótko, by wreszcie opuścić na zawsze ten świat, zabierając jej radość. Powiedz mi, Yuuko, Wiedźmo Wymiarów, dysponująca mocą potężniejszą niż Elfowie, czy można zmienić ten los?
- Czy to jest twoje życzenie?
- Tak. Chcę, żeby była szczęśliwa, razem z tym człowiekiem.
- Nie jesteś w stanie zapłacić za całkowitą odmianę losu. Pożegnania zostaną, ale mogę sprawić, że ile rozstań, tyle będzie i powrotów. Jednak cena za to też będzie niezmiernie wysoka.
- Jaka?
- Połowa twojego życia. Oni tego nie pragną, bo nie znają przyszłości, więc to jest tylko twoje życzenie. Chcesz przedłużyć czyjeś życie, a za to najlepszą zapłatą będzie twoje własne. Czy jesteś pewna, że tego chcesz?
- Tak.
- Pomimo że nie wiesz, ile lat ci jeszcze zostało?
- Tak. Wiem, że tak będzie lepiej. Dużo różnych dróg splotło się już dzięki tej osobie.
- Mylisz się, oni spotkali się dzięki tobie.
- Jednak to nie ja ich łączę, to nie do mnie piszą listy. Poza tym... Kiedy ktoś bardziej myśli o sobie, niż o następnym pokoleniu, kiedy gromadzi skarby dla siebie, zabija własną przyszłość. Całe narody tak wymierały. Więc, w pewnym sensie... Robię to dla siebie. Już podjęłam decyzję.
- Więc stanie się, jak sobie życzysz.
- Dziękuję. A czy możesz sprawić, żeby była szczęśliwa?...
- Nie masz już czym mi za to zapłacić. Poza tym, nie ma potrzeby dawać jej tego. Wstąpisz na herbatę? - spytała Yuuko. - Maru i Moro zaraz nam przygotują.
- Chętnie. A jaka będzie jej cena...?
Wiedźma Wymiarów uśmiechnęła się lekko.
- Ceną będzie twój czas, poświęcony na dotrzymanie mi towarzystwa.



*pluralis maiestatis (łac.) liczba mnoga używana dla zaznaczenia czyjejś pozycji, np. WASZA Wysokość